Klik hier voor meer informatie over de tentoonstelling.
Voor meer informatie over de tentoonstelling klik hier.
'Footooshop':
zelfportret voor en door kinderen.
Workshop fotograferen en fotobewerking met Adobe Photoshop, in combinatie met andere media.
Wij willen aandacht voor de nieuwe media in het onderwijs.
De hele dag zijn kinderen passief bezig met het consumeren van nieuwe media, maar nooit als producent hiervan.
Digitale fotografie en fotobewerking is een eerste stap in het vormgeven van onze omgeving.
Wij willen dat het footooshop- project een maatschappelijk en cultureel belang heeft in onze woonomgeving en de onderlinge relaties tussen de kinderen ten goede komt.
De meest verbreide toepassing van 360graden fotografie in combinatie met QT Virtual Reality is voor makelaars. Woning verkocht door Hoofdstad Makelaars Amsterdam.
Klik hier en sleep op de afbeelding van de woning om meer te zien.
contact : info@hanslangenhuijzen.com
T. 0031 20 6631830
De eerste bronnen die de Bijlmermeer vermelden dateren uit de 13e eeuw. Het was een klein meertje, 'het Bindelmeer'. Het was een begeerd gebied voor de toenmalige heersers. Zo werd het Reigersbosch en Bindelmeer in 1281 in pand gegeven aan Floris V. Die gaf het weer aan een ridder Nicolaas Cats, als dank voor zijn trouwe dienst. Rond het meer leefde men van landbouw en veeteeld. Langzamerhand ontwikkelden zich op de hoger gelegen zanderige delen in het drassige land de eerste hofsteden. Deze ontstonden op de plaatsen waar nu Ouderkerk en het oude Diemen liggen, en langs de zuidelijke rand van het Bijlmermeer, ter hoogte van de huidige Gaasperdammerweg. In de stukken uit de 14e en 15e eeuw worden de namen Bindelmeer en Reigersbosch niet meer genoemd. Waarschijnlijk werd dit gebied bij de stormvloedramp van 1421 verwoest. Het gehele gebied moet toen een grote watermassa zijn geweest. Na de tachtigjarige oorlog breidde Amsterdam zich sterk uit, door de stroom van vluchtelingen uit het zuiden van de Nederlanden. De welvaart nam toe. Het verdiende geld belegde men in de droogmaking van polders. het is de tijd van Leeghwater met droogleggingen van de Beemster, het Diemermeer en het Watergraafsmeer. In 1622 ontstond interesse voor drooglegging van het Bijlmermeer. Een Amsterdamse koopman, Abel Matthijszoon Verburch, toonde aan dat het Bijlmermeer van veel nut zou kunnen zijn als men het zou bedijken en droogmalen. Het octrooi werd in 1622 afgegeven door de 'edelgrootmogende heren Staten van Holland'. Uit het register der octrooien van deze Staten van Holland blijkt dat deze dooglegging echter niet bepaald zonder problemen verliep. Men schreef: "Het bedijken der voornoemde was wel bij der hand genomen, doch met zodanig slecht succes, dat door weekheid en sponzigheid der gronden, mitsgaanders door het begeven en wegzakken der dijken, niet tot behoorlijke hoogte, noch tot bekwame dichtheid was kunnen komen. Met als gevolg het lekken der dijk." De invloed van Amsterdam werd groter. Ook werden de verbindingen verbeterd. Rond 1630 werd er een zandpad naar Ouderkerk en trekpad langs de vaart naar Weesp aangelegd. In 1685 volgde de aanleg van een weg van Duivendrecht naar Acoude. Inmiddels was er een polderbestuur ingesteld en de dijkgraaf en hoogheemraden vergaderden veelvuldig. In het voorjaar van 1702 werd de Bijlmer getroffen door een grote dijkbreuk, zodat de polder weer ander water liep. Er werd zo'n vijf jaar over gesproken en gerapporteerd. Men besloot echter niet tot drooglegging, omdat de kosten daarvan niet zouden opwegen tegen de opbrengst van de landerijen. Wel werd met modder uit de Amsterdamse grachten het land langs de dijk opgehoogd, maar het midden bleef onder water staan. Langs deze Bijlmerringdijk werden groenten geteeld, die verkocht werden in Amsterdam. Vissers leefden van de visvangst in het meer. Deze situatie zou tot 1815 voortduren. Op 24 september 1815 gaf koning Willem I officieel toestemming aan de ingelanden van de Bijlmermeer tot het drooglegging van de gehele polder. De constructie van de watermolens werd aangepast. De schepraderen werden vervangen door zogenaamde vijzels met een groter opwerkingsvermogen. Het duurde nog tot 1825 voordat de hele polder droog was. Vanaf 1817 werd de Bijlmermeer een zelfstandige gemeente. Voor zeer korte tijd echter, want bij koninklijk besluit van 20 december 1846 werd de Bijlmer samengevoegd met Weesperkarspel. In de bestemmingsplannen van Weesperkarspel ging men ervan uit dat het gebied zijn agrarische bestemming zou blijven behouden. De gemeente Amsterdam had meer en meer problemen om zijn groeiende bevolking huisvesting te bieden. In 1934 werden al mogelijkheden onderzocht om uit te breiden naar het zuiden. Dit stuitte echter op problemen van bestuurlijke aard, met als gevolg dat de Amsterdamse uitbreidingen beperkt bleven tot haar eigen gemeentegrenzen. In de zestiger jaren wendde Amsterdam zijn blik weer naar het zuiden, naar de Bijlmermeer. Amsterdam drong aan op toevoeging van westelijk Weesperkarspel, om hier een zuidoostelijke uitbreiding te realiseren, de zogenaamde zuidoostlob. Een motie in de Tweede Kamer in 1966 was ervoor nodig om dit te bereiken. Het westelijke gedeelte van Weesperkarspel, tot aan het Amsterdam-Rijnkanaal, was vanaf die tijd Amsterdams. Met kaalslag, opspuiting en bouw werd al in december 1966 begonnen. Een toenmalige wethouder zei: "Voor mij betekend de Bijlmermeer een formidabele krachttour die verricht moest worden, om de beschikking te krijgen over de in de Bijlmer gelegen bouwgrond. Een kwalitatief hoogstaande woning te bouwen, die meer moglijkheden moet geven aan wonen en leven in een nieuwe tijd. Voor mij betekend de Bijlmermeer een poging vorm te geven aan het wonen in de toekomst. Het wonen in de Bijlmermeer zal én toekomst én avontuur zijn."
Fotografie jaarverslag S.T.Z. woningbouwcorporatie Rotterdam.
Op dit moment beheert STZ ca. 11.000 woningen. Woningen, die soms al meer dan veertig jaar door dezelfde huurders bewoont worden en woningen, die de huurders zojuist betrokken hebben. Huurders afkomstig uit alle delen van Nederland, uit alle delen van de wereld. Vaak bewust gekozen voor een woning van STZ, soms bij ons terechtgekomen omdat er geen andere keuze mogelijk was.
Bijna tot einde twintigste eeuw liepen de kloosterzusters van ‘Onder de Bogen’ uit Maastricht in het ziekenhuis rond, maar de tijden veranderen. De oude kapel van de zusters verdween. De behoefte aan een nieuwe stilte-ruimte liet zich steeds sterker voelen. EGM architecten kregen de opdracht een ruimte te scheppen voor stilte, meditatie en gebed, maar waar ook plaats is voor cultuur en muziek.
De kapel, gelegen rechts van de OLVG-lichtstraat, is geïnspireerd op de oude Romaanse bouwstijl en doet sterk denken aan de kerken van Ravenna in Italia. De apsis van de kapel ligt in de Oost-richting, het symbool van opgang en leven. Het diffuse licht dat hoog door de prachtige ramen valt, speelt op de kalkstenen vloer en verlicht soms het labyrint bij de ingang. Een labyrint geeft de weg weer die elk mens moet gaan, de weg naar het centrum, de kern, de zin van het leven. Daarom is het zo juist dat er in de kapel ook een paar iconen hangen. Een icoon is, speciaal voor Orthodoxe Christenen, als een bode die het mogelijk maakt het Goddelijke, de Kern te ervaren. Het zijn meditatie-punten. Rechts vooraan hangt de Moeder Gods icoon, waar devoot de rode lichtjes schitteren. http://www.onzelievevrouwekapel.nl/
